Yirminci yüzyılın çoğu bölümünde, gelişim psikolojisi öncelikle anne-çocuk ilişkisine odaklanmıştır. Babalar, esas olarak ikincil figür — sağlayıcı, disiplin yöneticisi veya yokluğunda risk faktörü olarak çalışılmıştır. Bu çerçeve, geçen dört on yılda temelden değişmiştir. Şimdi önemli bir araştırma vücut başta gelmek, babalık katılımının çocuk gelişimi üzerindeki etkileri annenin etkisinden ayrı ve yer değiştiril olmayan — ve bu etkilerin bebeklikten ergenliğe kadar uzandığı göstermektedir.
Babanın Çocukla Etkileşiminin Ayırt Edici Doğası
Babalık-çocuk ve annelik-çocuk etkileşimleri, gelişimsel sonuçları olan gözlemlenebilir, ölçülebilir şekillerde farklılık gösterir. Montreal Üniversitesi'ndeki Daniel Paquette tarafından yönetilen araştırma, 'aktivasyon ilişkisi' dediği bir deseni belirler — annelerle tipik olarak çalışılan güvenli bir temel bağlantısından farklı bir model.
Babalar daha fazla fiziksel, kaba ve oyunlu oyun oynamaya; daha fazla risk teşvikine ('o tırmandırabilirsin, ilerle'); daha yakın veya tahmin edilemez etkileşimlere; ve daha zorlayıcı sözel alışverişlere katılmaya eğilim gösterirler. Anneler, ortalamada daha fazla yatıştırma, duygusal espri ve tahmin edilebilir rutinler sağlarlar. Bunlar değer yargıları değildir, ancak farklı gelişimsel işlevler gören gözlemlenmiş desenlerdir.
Aktivasyon ilişkisi — güvenilir bir yetişkin tarafından güvenli riskleri almaya, yeni şeyler denemeye ve fiziksel sınırları test etmeye teşvik edilme deneyimi — okul öncesi ve okul çağı çocuklarında akran sosyal yeterliliği, hayal kırıklığı toleransı ve azalan anksiyete ile ilişkilendirilmiştir. Babalar aktivasyon etkileşimlerine katılan çocuklar, bu düzenlemeyi güvenli bir yetişkinin varlığında pratik yaptığından, yeni veya zorlayıcı durumlarda duygularını düzenleme konusunda daha iyi bir yetenek gösterirler.
Dil ve Bilişsel Gelişim
Babalık katılımı, çocukların dil gelişimi üzerinde, annelerin etkisinden ziyade tamamlayıcı belirli etkiler gösterir. Applied Developmental Psychology Dergisinde yayımlanan bir çalışma, babalar annelere göre çocuklarla daha çeşitli kelime dağarcığı kullanmaktadırlar — daha iyi iletişimciler oldukları için değil, çünkü babalar tipik olarak çocukla daha az zaman geçirdikleri için daha fazla yenillik ile karşı karşıya kalırlar ve paylaşılan anlama sahip olmak yerine açıklamaya eğilim gösterirler.
Bu iletişimsel uzatma etkisi, oldukça katılımcı babalar olan çocuklar doğal konuşmada daha geniş kelime dağarcığıyla karşı karşıya gelmişlerdir. 2 yaşında baba kelime dağarcığı, annelik kelime dağarcığını ve sosyoekonomik statüyü kontrol ettikten sonra bile 3 yaşında çocuk kelime dağarcığını öngörmüştür.
Babalar ayrıca daha açık sorular sormaya eğilim gösterirler ('ördek ne olduğunu düşünüyorsun?') versus daha 'kapalı' veya direktif iletişim ('ördek nerede?'). Hangi ebeveyn sağlıyorsa sağlasın, açık sorgulama — daha güçlü anlatı dili becerileri ve daha sonra okuma anlayışı ile ilişkilendirilir.
Duygusal Gelişim ve Risk Davranışı
Çocuklarda babalık varlığı veya yokluğunun duygusal gelişim ve risk davranışı üzerindeki etkisi, aile psikolojisinin en kapsamlı olarak araştırılan alanlarından biridir — ve en politikleştirilmiş olanlarından biridir. Babalık yokluğunun etkilerini ilişkili faktörlerden (yoksulluk, mahalle, annelerin stresi) ayırmak dikkatli bir metodoloji gerektirir. Sosyoekonomik değişkenleri kontrol eden en titiz çalışmalar, babalık katılımının bağımsız etkilerini bulmaya devam etmektedir.
Aktif olarak katılımcı babalar olan çocuklar, birden fazla boylamsal çalışmada anksiyete, depresyon ve dışsallaştıran davranış sorunlarının (saldırganlık, suça yatkınlık) daha düşük oranlarını gösterirler. Özellikle kızlar için, olumlu babalık ilişkileri ergenlikte daha sağlıklı romantik ilişki düzenlerini öngörmektedir. Erkekler için, babalık katılımı azalan ergenlikteki risk davranışının en güçlü yordayıcılarından biridir — birçok analizde okul veya akran faktörlerinden daha güçlüdür.
Mekanizma duygusal düzenleme olarak görünmektedir. Yukarıda açıklanan aktivasyon ilişkisini sağlayan babalar, çocuklara uyarılmayı güvenli bir bağlantı figürünün varlığında yönetmeyi uygulamak için tekrar eden, kademeli deneyimler sunmuşlardır. Bu uygulama, herhangi bir kasıtlı öğretim yaklaşımından daha verimli bir şekilde düzenlemenin sinir devresini oluşturur.
Müzik, Şarkı Söyleme ve Babalık Katılımı
Babanın bebek şarkısı söylemesiyle ilgili araştırma ilginç bir deseni ortaya koymaktadır: bebeklerine düzenli şarkı söyleyen babalar, esas olarak oyun veya bakım görevleri aracılığıyla bebeklerle meşgul olan babalarla karşılaştırılığında 12 ayda hem kendileri hem de bebeklerinde önemli ölçüde daha yüksek bağlantı güvenliği puanlarını bildirmektedir. Bir bebekle şarkı söyleme, hem sürdürülen dikkat hem de duygusal açıklamayı gerektiren olağandışıdır — babalık rolünde değerli olan ancak birçok babanın bununla ilgili belirsiz hissettiğini bildirdikleri iki yetenek.
Cambridge Üniversitesi'nin 2019 yılında yaptığı bir araştırma, uyku başlangıcında babanın uyku saatinde şarkı söylemesinin özellikle bebekler arasında uyku başlangıcında daha düşük kortisol seviyeleri ile ilişkili olduğunu — annelerin uyku saatinde şarkı söylemesiyle gözlemlenmemiş bir etki — babanın sesinin yeniliğinin onu daha sık duyduğu bebekler için belirli bir sakinleştirici güç taşıyabileceğini göstermektedir.
Babalar Mevcut Olmadığında
Babalık katılımının yararları hakkındaki kanıt belirli bir aile yapısını öngörmemektedir. Gelişim literatürü, önemli olan şeyin en az bir katılımcı, etkinleştirilmiş, güvenli bağlantı figürünün varlığı — ve diğer yetişkinlerin (büyükbabalar, erkek kardeşler, aile dostları, üvey babalar) aktivasyon ilişkisini ve olumlu babalık etkisi ile ilişkili belirli dili ve oyun desenleri sağlayabildiğinin açık olduğunu göstermektedir.
Koruyucu faktör biyolojik babalık değildir, ancak aktivasyon ilişkisinin kalitesidir. Geniş aile veya ortak bakım ilişkileri yoluyla yüksek kaliteli erkek katılımını kolaylaştıran tek ebeveynli anneler üzerinde araştırma, iki ebeveynli hane başkanlarına karşılaştırılabilir sonuçları göstermektedir — değişkenin hanehalkı bileşimi değil, ancak kendine özgü etkileşim stilinin varlığı olduğunu göstermektedir.